بنام خداوند روح و خداوند جان
خدا کارش درسته اما کار خودمون نادرسته
(حيف بود که طلاي نابي بالاي چنين چيزي بچسب، اين هم حرف هميشگي منه)
سلام
هرچي فکر مي کنم نمي دونم چه بنويسم. ديگه اون طبع هميشگيو چرت و پرت نوشتن رو هم ندارم که حد اقل با خوندنش برسرم بخندين، خيلي بده که آدم هاي امروزي با هم و لي خيلي از هم دور هستن. يکي نيست که احساساتش رو آدم باهاش شريک شه، ديگه وقتي کارت گرافيک مي بينم احساسي بهم دست نمي ده ديگه اورکلاک عطشم رو سير نميکنه، هرچه شنا مي کنم بازم قلبم آرام نمي گيره هرچه بر سر کوک هاي موسيقي ميزنم چيزي در نمياد ديگه هرچي با صداي بلند شعر مي خونم صدايم به جايي نميرسه و انگار اين حنجره هم همراهي نميکنه.
قبلنا به اون وبلاگ ديگم سر ميزدم يه پست آتيشي مي دادم و راحت مي شدم و اما چند مدتي هست ديگه اين هم کار نمي کنه، نمي دونم چقد از خدا دور شدم که هرچي خدا رو صدا مي زنم ديگه جوابش رو نمي شنوم، نمي دونم چي به سرم اومده، شدم عين خازن تخليه شده که هرچي ادم بهش نگاه کنه ديگه ولتاژ نداره، حالم خراب شده، دلم تنگ شده اما نمي دونم تنگ چي، چشام مي خواد خيس شه اما نمي دونم چرا؟
اين روز ها ديگه نميخوام دانشمند بشم! مي خوام نگاه کنم توي چشم هاي عکس بچگي هام بهش بگم اگه مي دونستي بزرگ شدن هيچ مزه اي نداره بازم براي بزرگ شدن له له ميزدي؟ به چهار روزي که سلامم مي کنند دل خوش بودم که چه خوب است. اما نه اين بار هم مثل تمام وقت هاي ديگه اشتباها جو گير شده بودم.
يک سال از عمرم گذشت و اين بار هم يک اتفاق خيلي خوب برام افتاد، داشتم به حرف هاي استاد گوش مي کردم که ديدم گوشيم لرزيد... پيامک آمده نوشته "محمد علي دلاوران تولد مبارک" و پايين ترش نوشته بانک پارسيان انگار من نافم با اين گره خورده که وقتي بزرگ شدم روز هاي تولدم رو به خاطر نيارم ،اما به استثناي اينها چشمانم امروز ميزبان نگاه گرمي بود از جنس آفتاب و البته يک اتفاق قشنگ ديگه هم افتاد و اين بود که امروز رفتم سوالي رو حل کنم ديگه استرس نداشتم و انگار خودم هستم و بس.
هرچند که يک سال بزرگ تر شده ام اما هنوز با اخلاق بچگي سرو کله مي زنم. هميشه به فکر اين بودم که خوش خط باشم و شوق مي کردم که به همه نشون بدم الان که خوش خط شدم فرقي نکرده و فکر مي کنم بد خط بودن شايد بهتر باشه! اوايل اگه لباسم خط اتو نداشت از خونه بيرون نمیومدم اما الان توي کلاس مي شينم جاي دکمه هاي لباسم رو مي کشم تا ساف شه و زيرپوش سفيدم از زير معلوم نيباشه.
من بصورت عادي که تمرکز مي کنم که غلط املايي نداشته باشم کلي غلط غلوط پيدا ميشه، خدا بخير کنه حالا که دارم موزيک گوش ميدم احساس مي کنم جمله هام اصلا چيزي به نام فعل ندارن! البته شايد داشته باشن و شايد فعل رو نمي دونم چيه، يادش بخير وقتي روزي نبود که شبکه چهار در دهنم کمتر از 50 بار بيرون نمي يومد و اون روزايي که معلم از دست من خيلي شاکي مي شد ولي الان از ترس نمره دهنم رو بر چه غلط هاي آشکار نمي بندم و سکوت مي کنم و آنقدر مصمم نشستم که اين غلط هاي آشکار رو ياد بگيرم که به سه نفر از هم کلاسيام که کنارم مي شينن گفتم اگه اومدم حرفي بزنم سر کلاس با هرچي مي تونن بزنن تا خداي نکرده وجدان ما حس آگاه سازي ديگران رو بر نمره استاد ترجيح نده.
وقتي از استاد مي پرسي، چون مي دونه پيچوندن فايده نداره. مي گه خودت برو دنبالش وقتي ياد گرفتي به من هم بگو، ديگه احساس مي کنم واي که عمرم رو در جهالت سپري کردم، واي بر اين همه ناداني که دارم و اين همه سوالي که جوابي براش ندارم و کسي هم نيست که اين هارو ازش بپرسم و بلد نباشه و بزنه اين حس سوال کردن رو هم کور کنه از دستش راحت شم.
دوست دارم اين قدر بنويسم تا هر فرد بيکاري که سر از خرابات نامه من سر در آورد بگه اين چقدر بيکار بوده که اين همه نوشته و کيه که اين همه روبخونه و براي طراوت هوا هم که شده بياد يه نظر بده و بگه خيلي بود نخوندم ولي خوب بود!
احساس مي کنم بي احساسي ديگران خزاني برايم به ارمغان آورده که اين روح شاداب مرا دارد به سمت زمستان شدن سوق مي دهد، نمي دانم آفتاب چه موقع يخ هاي احساساتم را باز مي کند و بهار از راه مي رسد. عجب زمستاني خواهد بود با وجود چنين خزاني که حتي حرف هاي ديگران ا نمي فهمم و براي تسکين خاطرشان سر تکان مي دم تا بخيال تکان سرم و لبخندي که بر لب دارم فکر کنند من گوش مي کنم به حرفاشون.
نقاط تاريکي در خاطرات همه هست که ميشه نقاط اعدام احساسات هر فرد و خدارا شکر که در من هم وجود داره و هر چند مدت يک بار خودي نشون ميده تا بگه ريز مي بينمت و دهني از ادم سرويس کنه تا ديگه حرف مفت نزنيم.
------------------------
نخونيد شايد بهتر باشه، بعدا خواستيد نظر بدين مي گردين دمبال کلمات که شايد يه چيزي اين وسط پيدا بشه که بگيد تا به من دل خوشي بده اما ...
